Μια σημαντική ανακάλυψη στον τομέα της παλαιοντολογίας ανατρέπει τα δεδομένα για τις διατροφικές συνήθειες των προϊστορικών ζώων. Ερευνητές ταυτοποίησαν ένα νέο είδος δεινοσαύρου, τον Infernogallus jamesi, ο οποίος έζησε πριν από περίπου 66 εκατομμύρια χρόνια, στο τέλος της Κρητιδικής περιόδου, και αποτελεί τον πρώτο γνωστό μη πτηνό δεινόσαυρο με σαφείς ανατομικές προσαρμογές στην καρποφαγία.
Τα χαρακτηριστικά της «κότας της Κόλασης»
Ο Infernogallus jamesi, που έλαβε το παρατσούκλι «κότα της Κόλασης» λόγω του γεωλογικού σχηματισμού Hell Creek στη Βόρεια Αμερική όπου εντοπίστηκαν τα απολιθώματά του, παρουσίαζε ιδιαίτερα ανατομικά χαρακτηριστικά. Με μέγεθος γαλοπούλας, μήκος περίπου 1,5 μέτρο και βάρος 11-12 κιλά, το ζώο διέθετε κεφάλι που θύμιζε παπαγάλο και στερούνταν δοντιών. Ανήκε στους ωιραπτορόσαυρους, μια ομάδα θηρόποδων δεινοσαύρων που συγγενεύει με τα σύγχρονα πτηνά. Αν και δεν έχει επιβεβαιωθεί από τα απολιθώματα αν το σώμα του καλυπτόταν από φτερά, οι επιστήμονες θεωρούν την ύπαρξή τους εξαιρετικά πιθανή, συγκρίνοντας το είδος με στενούς συγγενείς του.
Ο δεινόσαυρος ζούσε σε ένα υποτροπικό παράκτιο οικοσύστημα, μοιραζόμενος τον χώρο με επιβλητικούς θηρευτές όπως ο Tyrannosaurus rex και φυτοφάγους γίγαντες όπως ο Triceratops και ο Ankylosaurus.
Εξειδίκευση στη μάσηση μαλακών καρπών
Η μελέτη που δημοσιεύθηκε στις 10 Οκτωβρίου 2026 στο επιστημονικό περιοδικό Nature Communications αναδεικνύει τον ιδιαίτερο τρόπο με τον οποίο ο Infernogallus κατανάλωνε την τροφή του. Μέσω αξονικών τομογραφιών σε απολιθωμένα κρανιακά οστά, οι ερευνητές εντόπισαν τρία βασικά ανατομικά χαρακτηριστικά: μια ασυνήθιστη διάταξη μυών για κινήσεις μάσησης μπρος-πίσω, μια κινητή άρθρωση που επέτρεπε στην κάτω γνάθο να ολισθαίνει προς τα εμπρός και αυλακώσεις στο ράμφος για τον τεμαχισμό και την πολτοποίηση της τροφής.
Ο Gregory Funston, παλαιοντολόγος του Stony Brook University στη Νέα Υόρκη και επικεφαλής της μελέτης, σημειώνει ότι ο συνδυασμός αυτών των προσαρμογών επέτρεπε στο ζώο να επεξεργάζεται την τροφή μέσα στο στόμα του, αντί να βασίζεται στην κατάποση γαστρόλιθων, όπως συνέβαινε με άλλα φυτοφάγα θηρόποδα. Ο Infernogallus είχε ιδιαίτερη προτίμηση σε μαλακές φυτικές τροφές, κυρίως σαρκώδεις καρπούς, όπως μούρα και δρύπες.
Εξέλιξη των φυτών και διασπορά σπόρων
Η ανακάλυψη προσφέρει νέα στοιχεία για τη συνύπαρξη δεινοσαύρων και ανθοφόρων φυτών, τα οποία είχαν εμφανιστεί 130-140 εκατομμύρια χρόνια πριν. Σύμφωνα με τον Thomas Dudgeon, μεταδιδακτορικό ερευνητή στο Royal Ontario Museum και συν-συγγραφέα της μελέτης, οι διατροφικές προσαρμογές αυτής της ομάδας δεινοσαύρων ενδέχεται να εξελίχθηκαν παράλληλα με τη διαθεσιμότητα μεγαλύτερων και πιο σαρκωδών καρπών. Επιπλέον, οι επιστήμονες εκτιμούν ότι ο Infernogallus ενδέχεται να έπαιζε καθοριστικό ρόλο στη διασπορά σπόρων στα οικοσυστήματα της εποχής, συμβάλλοντας στην εξάπλωση των φυτών.
